Uitdaging

Hier zit ik dan. In de achtertuin. Half 1 ’s nachts dicht bij een lekker houtkacheltje. Hondje achter mij diep in coma, slapend op haar kleedje. Vriendlief maakt zich klaar om op bed te gaan. Mijn gedachten malen. Mooie zinnen schieten door mijn hoofd. Een perfecte avond voor een blog. Ik heb dat vaker. ‘s Avonds als ik in bed lig. De mooiste verhalen schieten door mijn hoofd. Maar ik moet dan slapen, in de hoop dat ik het de volgende dag nog onthouden heb. Niet dus…

Vanavond geeft genoeg aanleiding voor een hoop nieuwe gedachten, ideeën, oftewel materiaal voor een blog, waarmee ik mijn gedachten even kwijt kan.

Gister ben ik 27 geworden, al een hele leeftijd maar voor mijn gevoel nog lang niet volwassen genoeg. In gesprek met Roy kom ik er keer op keer weer op uit dat ik meer uitdaging zoek. Niet in onze relatie, die hebben we tijdens mijn overspannenheid al gehad en overwonnen. Nee. In mijn werk, mijn dagelijkse bezigheid. Mijn probleem is alleen dat ik zoveel ideeën heb en ook echt wel goede, maar er geen één waar maak. Een paar maanden geleden hadden we een ongeveer zelfde gesprek. De volgende dag ga ik vol enthousiasme aan de gang. Op zoek op het internet, wat voor mogelijkheden heb ik om die uitdaging aan te gaan. Een paar dagen later is het verdwenen. Onder het mom van ik heb er geen tijd voor of ik heb het te druk gehad, ben ik er niet meer mee bezig. Maar dat is natuurlijk gelul. Ik ben ontzettend bang om uit mijn veilige wereldje te kruipen. Want ik geef toe, ik heb het goed voor elkaar. Goede baan met in ieder geval nog een kleine toekomst, leuke sport, veel vrienden en een fantastische familie. Maar ja.. dat badminton en dat werk. Ergens blijft het knagen. Ik raak in een soort van sleur. Ik vertel net, ik krijg geen genoegdoening. Ik wil meer. Andere sport, nieuwe motivatie, enorm enthousiasme! Daar heb ik zin in. Maar tegelijkertijd schiet er door mijn hoofd. Als ik badminton op geef wat ik al zo jaren lang doe dan laat ik iedereen in de steek! En dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ook op werkgebied lig ik soms met mezelf in de clinch. Ik meen serieus dat ik een fantastische baan heb. Ik vind kinderen prachtig, ik vind lesgeven prachtig, ik vind mijn schooltje en collega’s prachtig. Maar ergens krijg ik niet genoeg uitdaging. Elke dag loop ik hetzelfde riedeltje af. Ik ben goed in wat ik doe. Ik weet dat, maar ik wil weer ergens opnieuw goed in zijn. Ik zoek die nieuwe uitdaging, waar ik hard voor moet werken, zodat ik er vervolgens trots op kan zijn. Dat had ik ook met het lesgeven. Misschien ben ik niet snel tevreden. Het trotse gevoel is soms weg. Kan ik groeien in het onderwijs? Ja, ik kan extra specialiteiten gaan doen, cursussen volgen, noem maar op. Dat is niet wat ik bedoel.

Als ik naar Roy kijk, die heeft zelf een bedrijf op poten gezet. Hoe harder hij werkt, hoe meer genoegdoening hij krijgt. Dat trekt mij wel. Iets wat je zelf alleen hebt gecreëerd. Daar ben je toch super trots op? Maar wanneer ik dat wil bereiken, moet ik uit mijn veilige wereldje.

Ik vind het fantastisch om muziek te maken, om te schrijven, om dingen te ontwerpen. Ik vind het helemaal leuk als ik andere mensen daar mee kan vermaken. Wanneer ik een complimentje krijg daarover krijg ik dat beetje genoegdoening waar ik naar zoek. Ik weet het best. Ik kan een heleboel. Eerst geloofde ik dat niet, maar nu wel. Ik moet daar echt maar één ding voor doen. En dat is een keer die brug oversteken naar die nieuwe wereld. Niet bang zijn om anderen teleur te stellen of om op mijn bek te gaan. Want wat als ik dat ga?  Vergaat mijn wereld dan? Nee. het is misschien wat eng maar dat overleef je wel.

Ik zoek een combinatie van mijn veilige wereldje waar ik op terug kan vallen en waarbij ik een nieuwe wereld kan ontdekken. En dan ken je Lisette nog niet. Dat gaat niet goed samen. Want waar ik ook in duik, dat moet voor de volle honderd procent en daar moet ik ook nog de beste zin zijn. En voor ik geloof dat ik ergens goed in ben, moet ik volgens mijzelf al een studie hebben gevolgd.

Muziek maken? Niet goed genoeg. Ik heb geen volledige studie conservatorium gedaan. Schrijven? Niet goed genoeg. Ook daar heb ik geen opleiding in gehad. Alsof ik met een diploma mijzelf overtuig dat ik het kan. En dan als ik dat diploma heb is het nog lastig om mijzelf te kunnen overtuigen dat ik het kan want er zijn altijd anderen die beter zijn!

Lisette zijn is niet altijd even makkelijk ;)

Het enige dat ik weet is dat ik meer kan dan ik nu doe. En ik heb ongelofelijk de kriebels om dat er uit te moeten halen.

Ik ga het ook doen. Ik heb alleen even tijd nodig. Nu moet ik eerst uitzoeken wat ik precies wil.

Ik weet bijna precies wat ooit over een aantal jaren zou willen.

Deeltijd voor de klas en de rest van de tijd iets wat ik zelf op poten heb gezet. Schrijven in een blad, meewerken aan een blad, meewerken aan methodes voor het onderwijs, eigen muziekschooltje. Een paar dingen zijn zeker. Één: ik moet mijn creativiteit kwijt en twee ik wil later niet fulltime voor de klas.

Dan is de vraag: hoe ga ik beginnen? Hoe zet ik die stap? En hoe weet ik nou zeker dat dat ook echt is wat ik wil…Dat gaat niet over één nachtje bloggen. Maar ik weet wel dat ik morgen weer achter internet duik om mijn mogelijkheden te bekijken. En ik denk dat ik deze keer weer een stapje verder kom dan vorige maand. Ik heb soms iets meer tijd nodig dan een ander. Maar ik weet zeker dat ik er kom.

Op het moment dat ik dit allemaal aan het schrijven ben, knalt er een liedje door de MobileMusicBox. Superwoman van Alicia Keys. Dat is bij dezen mijn nieuwe lijflied.

Everywhere I'm turnin'
Nothing seems complete
I stand up and I'm searchin'
For the better part of me

Cus I am a superwoman
Yes I am
Still when I'm a mess
I still put on a vest
With an S on my chest
Oh yes, I'm a superwoman

Kacheltje is bijna uit, biertje is bijna op. Mijn laatste sigaretje wordt gerookt. Bella lekker op bed brengen en dan lekker slapen. Morgen is een nieuwe dag met nieuwe kansen. Alleen vergeleken met de vorige keer heb ik nu mijn mooie gedachten op papier kunnen zetten en heb ik niet in bed mijn hele verhaal hoeven te onthouden.

Extra note: zeg ik er wel bij dat ik het leven wat ik nu leid ook fantastisch is!

Vakantie

Het einde van het schooljaar nadert. De vakantie is in zicht. En oh wat kijk ik daar naar uit. De laatste week pak je al je laatste restjes energie. Nog even de rapporten er door, de oudergesprekken, een nieuw groepsoverzicht maken en zorgen dat je alles goed overdraagt aan je collega. Het is veel in die laatste weken, want eigenlijk ben je met je hoofd al in de vakantiestemming. De eventuele vakantieplannen zijn al gemaakt en hoe dichter die bij komen hoe moeilijker het is om er niet aan te denken.

Die laatste week is ook een week van evalueren. De evaluatievergadering is gepland. Alle belangrijke zaken nog even bij langs. Hoe gaan we bepaalde zaken volgend jaar aanpakken, wat moet er anders. Maar dit jaar stond vooral centraal wat er goed ging. Wat waren de bijzondere, hilarische of ontroerende momenten. Één voor één krijgen mijn collega’s en ik een envelop met daarin een doeltreffende vraag die je niet anders dan positief kan beantwoorden. Elke vraag zet je aan het denken. Hoe was dat bij mij in de klas?  Mijn vraag was.. Van wie  dacht je in het begin van oei, met deze leerling wordt het lastig en kwam het toch goed en hoe heb je dat gedaan?

En daar gingen de radartjes in mijn hoofd. 20 seconden was echt te kort. Van wel meer dan één leerling heb ik dat gedacht. Sommigen vielen halverwege het jaar nog mee en gingen super, maar het tweede half jaar gingen ze de mist in. Hoe dat kwam? Lag dit aan mij? Of aan de kinderen? Maakt niet uit, ze hebben het jaar gehaald en positief geëindigd. Maar die mag ik dus niet opnoemen.

Dan schiet er één leerling door mijn hoofd. Het knuffelbeertje. Zo noem ik hem maar even, want waar ik ook stond of ging, meneer liep me achterna. Wrijvend over mijn rug, bijna massage gevend probeerde hij altijd mijn aandacht  te vangen. Een poeslieve, bijna verliefde blik er nog bij en hij was op en top in zijn nopjes. Maar ja.. waar ligt de grens. Af en toe een knuffel is niets mis mee. Maar de deur niet uit willen omdat hij juf nog geen knuffel heeft gegeven, voor de klas staan en steeds een aai over je been krijgen gaat misschien wel wat ver.

Negeren was het woord, of Nu even niet. Het heeft gewerkt! Elke dag aan het eind van de ochtend en middag komt hij netjes vragen of hij een knuffel mag geven. Wanneer ik nee zeg is het geen probleem en als ik ja zeg komt hij gretig op me af om dat knuffelmoment te pakken. En de rest van de dag? Een lief en leuk kind, die af en toe wat extra aandacht nodig heeft. Heel af en toe voel ik nog een hand wrijvend over mijn rug of leunt zijn hoofd tegen mijn schouder. Maar ach, ieder kind zoekt op zijn tijd geborgenheid en stiekem vind ik het zelf ook wel gezellig.

Terugkijkend op het hele jaar heb ik een fantastisch jaar gehad. Wat een leuke groep en wat een enthousiasme en motivatie. En wat konden die kleine koppies hard werken. Gezellige momenten met een geintje of juist een hele vriendelijke sfeer maar af en toe ook momenten dat je versteld staat van het gedrag van een leerling dat je ze stiekem wel achter het behang kan plakken.

Ups en downs het hoort erbij. Drukke en rustige tijden horen erbij. Met opgeheven hoofd of even in zak en as zitten horen er ook bij. Als je aan het eind van het jaar maar terug kan kijken en kan denken: Dat heb ik maar mooi even geflikt! Ik lever ze goed af, ze hebben het onwijs naar hun zin gehad en positieve ouders. Met opgeheven hoofd sluit ik vrijdag de deuren van het jaar 2011/2012. En met nog meer een opgeheven hoofd ga ik het nieuwe schooljaar in waar op alle vlakken weer nieuwe uitdagingen voor mij liggen te wachten.