Het lieve hondje is nu bijna 11 maand oud. Nog even lief als de eerste dag. Iets rustiger in haar doen en nog even speels als ze kan zijn. Maandagavond ligt ze heerlijk voor mijn voeten te slapen. Al de hele dag erg aanhankelijk, lekker knuffelig. Ach dat doet ze wel vaker. Het is nou eenmaal ook een lieverd. Ze staat op om wat te gaan drinken. En tot mijn grote verbazing zie ik daar kleine druppeltjes bloed. Zo naief als ik ben probeer ik het plekje bij haar op te sporen. Ik zie bloed op haar pootje en ga er automatisch vanuit dat ze haar nageltje heeft gescheurd. Bella voelt zich ongemakkelijk, kruipt met haar koppie tussen mijn benen, en ik mag vooral niet bij haar achterwerk komen. En dan begint het belletje te rinkelen. Ons kleine meisje is niet meer, ze is nu een echt vrouw! Ik word er ongemakkelijk van. Ik zie taferelen van broekjes, honden die op haar afspringen, elke dag wandelingen aan de riem. Ik zie onszelf als jonge meisjes nog boven de wc hangen, vol schrik.. Ik bloed. Mama!! Ongemakkelijk, beschaamd moeten we de eerste week doorkomen. Er veranderd een hoop. Ik kijk nog eens naar Bella en besef me dat ze waarschijnlijk zich net zo ongemakkelijk voelt en niet weet wat haar overkomt. Ik ren naar boven, ik vertel de ontdekking tegen mijn vriend waarna er 2 armpjes boven de dekens uitsteken. Yes.. ze is een vrouw! Whoehoeee
Maar ja... wat moet je nu met zo'n lief hoopje hond. Ik loop weer naar beneden. Liefdevol aai ik haar over haar koppie en buikje. Ik stel haar gerust en uiteindelijk mag ik dan een kijkje nemen. Ik pak een washandje en maak haar schoon. Samen komen we hier wel doorheen.
De volgende dagen kan ze zichzelf goed wassen. Uitlaten op iets andere tijdstippen zodat we de gewillige mannetjes uit de buurt kunnen houden. Want om haar nu gelijk zwanger te hebben.. daar is ze nog veel te jong voor. Het washandje blijft in de buurt om de spettertjes her en der op te ruimen. En zo af en toe vind ze het heerlijk als we haar helpen de boel extra schoon te houden. Want tsja, die lange haren en haar staart is toch wel lastig. Een lenige hond moet je zijn om overal bij te kunnen.
"Het liefste hondje op aarde is nu nog liever. Lekker bij je komen knuffelen. Heerlijk genieten van die aandacht.
Soms lijk ik wel zo'n overbezorgde moeder die goed op haar kleine meisje past. Maar goed, geef toe. Ze hoort nu bij de familie en die behandel je hetzelfde.
Mijn kleine meisje is nu groot geworden...
