Het eerste woord is binnen en mijn vriend maakt het me niet makkelijk.
Sigaretten!Ik steek er gelijk maar één op.
Nooit aan beginnen roept altijd iedereen. Ook ik. Zo 'anti-roken' als ik was ben ik er helaas ook voor gevallen, En nee, niet in mijn pubertijd. Ik was al in de twintig.
Vroeger riep ik zo hard tegen mijn vader: 'Blegh het stinkt! Niet bij mij in de buurt! Stop er mee, het is niet goed voor je!".
Tijdens mijn middelbare schooltijd had ik allemaal vrienden die niet rookten. Ik kwam er dus niet mee in aanraking. Ik heb het ook nooit interessant gevonden. Toch kwam er een moment dat ik het probeerde. Ik weet het nog goed. Na mijn studie aan de pabo ging ik naar Sri Lanka. Zoals ik al eerder heb laten weten ben ik daar ontzettend veranderd. Vrijer, zelfstandiger, ik kon volgens mijn gevoel de hele wereld aan. En nou ben ik er niet trots op dat het durven opsteken van een sigaretje daar blijkbaar ineens ook bij hoorde. Maar ja, misschien werd ik wat rebelser en moest ik het toch even proberen.
Ach het was een enkel feestje, een paar van die nephijsjes niet over je longen. Toch vond ik het spannend. Eenmaal terug in Nederland was er niets aan de hand. Ik miste het niet.
Ook hier kwam die tijd dat ik er ineens één opstak. Ondertussen had ik nieuwe vrienden leren kennen. Bijna mijn hele meidengroepje was aan het roken en ook de andere vriendengroep zat vol rokers. Het moment kwam daar dat ook hier een feestje was en ik zomaar aan Rianne (weet je nog?) een sigaret vroeg. Ik zie nog haar blik, maar ja wie is zij om mij tegen te houden. En zo ken je het standaard verhaal wel. 'Van het een komt het ander'.
En nu rook ik dan alweer een tijdje. Ondertussen is bij mij het dilemma van stoppen al aangebroken.
Al mijn gedachten erover staan haaks tegenover elkaar. En na twee halve stoppogingen lukt het me nog niet echt.
Ik weet, net als iedereen, dat het slecht voor me is. Het kost TE veel geld en het wordt niet echt makkelijker om waar dan ook te roken. Aan de andere kant vind ik het heerlijk om tussendoor even letterlijk en figuurlijk stoom af te blazen en het gevoel dat je even een momentje rust hebt. Tuurlijk zijn dat maar een paar van die sigaretten die je op een dag op steekt. Er zitten ook een heleboel sigaretten tussen die je niet eens door hebt dat je er weer één opsteekt.
Ergens wil ik er heel graag van af. Dit om de volgende redenen:
- ik kan het geld wel beter besteden
- ergens in mijn achterhoofd wetend dat het uiteindelijk nooit goed voor je kan zijn
- het niet hoeven druk maken of je nog genoeg sigaretten hebt voor de volgende dag
- het niet een ruimte binnen hoeven te lopen en onbewust gelijk te kijken waar je straks kan roken.
Ik kan ook niet veel redenen bedenken waarom ik niet zou stoppen met roken:
- die paar momenten dat ik mezelf even terug kan trekken om even adempauze te krijgen
Toch is het me nog niet gelukt. Iets blijft in mijn achterhoofd knagen, die zin.. En natuurlijk helpt het niet dat er nog steeds anderen om je heen roken.
Ik moet sterk zijn, ik weet het! Maar nu nog even niet. Een ding weet ik wel zeker. Ik moet er echt vanaf willen. En ik voel dat het niet lang meer duurt voordat ik er spuugzat van ben. Maar tot die tijd, zie je me toch wel een sigaretje opsteken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten