Geluk en Ontspanning

Ik heb weer een hoop nieuwe input gekregen voor het schrijven van een blog. Er zijn een aantal onderwerpen mij voorgelegd en ik ben maar zo vrij geweest om daar één uit te kiezen. Ik heb nou eenmaal meer met het ene onderwerp dan met het andere.

Kim, mijn lieve schoonzusje, kwam met twee woorden. Geluk en ontspanning. Nu kan ik twee aparte blogs gaan schrijven, maar deze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En vooral op de avond dat mij deze woorden werden toegestopt.

Vrijdagmiddag kom ik aan bij de vaste vrijdagmiddagborrel op de zaak. Nu met een bijzonder tintje want een superleuke stagiaire van mijn schoonouders moet helaas afscheid nemen.

Op de terugweg van school naar de zaak flitst er van alles door mijn hoofd. De hele dag. Drukke juffen en meesterdag, gestress op school, leuke superbike middag, maar vooral dat ik zo ontzettend moe ben. Het weekend wat ik nog tegemoet ga. De zondag op stap met mijn familie naar paleis Soestdijk voor mijn oma’s verjaardag. Leuk, maar van dat heen en weer rijden wordt je zo gaar. De volgende week. De maandag met een bijeenkomst over mijn toekomst in het onderwijs. De befaamde RDDF-lijst, waar je liever niet op wilt staan, want dat betekent weer van voor af aan beginnen. De oudergesprekken, enz enz.

Als ik nu zo terugdenk..behoorlijk negatieve gedachten. Gewoon moe…

Ook negatief, beginnen mijn gedachten dat ik eigenlijk heel graag op de bank wil hangen, wetende dat ik de hele avond daar niet op terecht zal komen. Bah wat ben ik soms negatief. Want ik weet ook dat deze avonden juist heel gezellig zijn. Maar soms kan ik er als een berg tegenop zien.

Eenmaal op kantoor merk ik dat ik even moet omschakelen. Een en al gezelligheid is al in volle gang. Gesprekken vol gelach en plezier. De omschakeling duurt even maar al gauw ben ik mijn schooldag kwijt. En wat volgt een super gezellige avond. Eentje die ik niet had willen missen.

Wanneer deze woorden voor mijn blog aan mij verkondigd worden hebben we het avondeten al achter de rug en zitten we flink aan de borrel. Van alles schiet er door mijn hoofd. Het liefst begin ik direct aan die blog. Maar ik zet het opzij. Maar die woorden geluk en ontspanning blijven hangen.

Ik weet precies waarom die woorden zijn uitgekozen. Die zijn met zorg uitgekozen omdat we er zo hard naar op zoek zijn. Ook ik ben wel eens op zoek. Maar geloof me, het is dichterbij dan je denkt. Je hoeft niet iets heel groots te doen om gelukkig te zijn of juist je ontspanning te vinden.

Op dat moment, in het restaurant, kijk ik rond. Ik zie om mij heen 8 mensen die mij dierbaar zijn. Ik hoor het bulderende gelach, ik zie tranen, ik voer soms heftige gesprekken. Maar wat ik vooral zie is bij iedereen die twee woorden. Geluk en ontspanning. Ik zie ons allemaal genieten van elkaar. Ieder met een eigen reden waarom we van elkaar genieten. Op dat moment voel ik me zo ontzettend gelukkig. Dat ik bij deze familie mag horen, het lekker jezelf zijn. En dan kom je bij het andere woord. Ontspanning. Juist omdat je jezelf mag zijn kun je lekker ontspannen. Even de rest van de wereld om je heen vergeten. Waar je ook maar mee zit, waar je gespannen van wordt kun je op zo’n avond even van je af zetten. Op dat moment gaat het om plezier maken en om van elkaar genieten. En ook dat merk ik ’s avonds wanneer de decibellen door het restaurant heen schallen. De salsamuziek wordt opgezet, de flessen wijn achter elkaar worden opengetrokken. De wereld om ons heen maakt even niet meer uit. Wij bouwen ons eigen feestje, dansen ons in het zweet en drinken toch net dat ene wijntje teveel.

Een avond waarin geluk en ontspanning elkaar kruizen. De twee ingrediënten die je nodig hebt in je leven. Een zo’n avond en al mij gedachten die ik vanmiddag nog op de fiets had zijn verdwenen.

Ik ben er wel achter, geluk en ontspanning creëer je zelf. Je moet soms alleen even doorzetten, jezelf er even overheen zetten om er te komen.

Sigaretten

Ok.. daar gaan we dan.
Het eerste woord is binnen en mijn vriend maakt het me niet makkelijk.

Sigaretten!

Ik steek er gelijk maar één op.

Nooit aan beginnen roept altijd iedereen. Ook ik. Zo 'anti-roken' als ik was ben ik er helaas ook voor gevallen, En nee, niet in mijn pubertijd. Ik was al in de twintig.

Vroeger riep ik zo hard tegen mijn vader: 'Blegh het stinkt! Niet bij mij in de buurt! Stop er mee, het is niet goed voor je!".

Tijdens mijn middelbare schooltijd had ik allemaal vrienden die niet rookten. Ik kwam er dus niet mee in aanraking. Ik heb het ook nooit interessant gevonden. Toch kwam er een moment dat ik het probeerde. Ik weet het nog goed. Na mijn studie aan de pabo ging ik naar Sri Lanka. Zoals ik al eerder heb laten weten ben ik daar ontzettend veranderd. Vrijer, zelfstandiger, ik kon volgens mijn gevoel de hele wereld aan. En nou ben ik er niet trots op dat het durven opsteken van een sigaretje daar blijkbaar ineens ook bij hoorde. Maar ja, misschien werd ik wat rebelser en moest ik het toch even proberen.

Ach het was een enkel feestje, een paar van die nephijsjes niet over je longen. Toch vond ik het spannend. Eenmaal terug in Nederland was er niets aan de hand. Ik miste het niet.

Ook hier kwam die tijd dat ik er ineens één opstak. Ondertussen had ik nieuwe vrienden leren kennen. Bijna mijn hele meidengroepje was aan het roken en ook de andere vriendengroep zat vol rokers. Het moment kwam daar dat ook hier een feestje was en ik zomaar aan Rianne (weet je nog?) een sigaret vroeg. Ik zie nog haar blik, maar ja wie is zij om mij tegen te houden. En zo ken je het standaard verhaal wel. 'Van het een komt het ander'.

En nu rook ik dan alweer een tijdje. Ondertussen is bij mij het dilemma van stoppen al aangebroken.
Al mijn gedachten erover staan haaks tegenover elkaar. En na twee halve stoppogingen lukt het me nog niet echt.
Ik weet, net als iedereen, dat het slecht voor me is. Het kost TE veel geld en het wordt niet echt makkelijker om waar dan ook te roken. Aan de andere kant vind ik het heerlijk om tussendoor even letterlijk en figuurlijk stoom af te blazen en het gevoel dat je even een momentje rust hebt. Tuurlijk zijn dat maar een paar van die sigaretten die je op een dag op steekt. Er zitten ook een heleboel sigaretten tussen die je niet eens door hebt dat je er weer één opsteekt.

Ergens wil ik er heel graag van af. Dit om de volgende redenen:

• ik kan het geld wel beter besteden
• ergens in mijn achterhoofd wetend dat het uiteindelijk nooit goed voor je kan zijn
• het niet hoeven druk maken of je nog genoeg sigaretten hebt voor de volgende dag
• het niet een ruimte binnen hoeven te lopen en onbewust gelijk te kijken waar je straks kan roken.

Ik kan ook niet veel redenen bedenken waarom ik niet zou stoppen met roken:

• die paar momenten dat ik mezelf even terug kan trekken om even adempauze te krijgen

Toch is het me nog niet gelukt. Iets blijft in mijn achterhoofd knagen, die zin.. En natuurlijk helpt het niet dat er nog steeds anderen om je heen roken.

Ik moet sterk zijn, ik weet het! Maar nu nog even niet. Een ding weet ik wel zeker. Ik moet er echt vanaf willen. En ik voel dat het niet lang meer duurt voordat ik er spuugzat van ben. Maar tot die tijd, zie je me toch wel een sigaretje opsteken!

Schrijversspelletje

Daar zit ik dan weer achter mijn laptop. De laatste weken rollen de woorden niet echt uit mijn mond. Zo maar een onderwerp bedenken lukt even niet. Writersblock? In ieder geval geen inspiratie.

Maar één ding weet ik zeker. Ik kan van elk woord wel een leuk verhaal bedenken. Zo dacht ik gister: 'wat als iemand mij nu een willekeurig woord geeft, kan ik er dan wat mee?'. En toen dacht ik jaaa.. aan het woord banaan. En waarempel. Een heel verhaal had ik al in mijn hoofd geschreven. (nu ga ik je niet vermoeien met een verhaal over een banaan...) Er zal natuurlijk een hoop onzin bij zitten, maar ik kan er vast iets grappigs van maken.

Dus heb ik het volgende voorgesteld. Mijn vriend geeft mij elke week een nieuw willekeurig woord, waar ik vervolgens een leuke blog over schrijf. Jullie suggesties zijn natuurlijk ook altijd welkom.

Kijken of ik mijn writing skills kan verbeteren :)

Veel leesplezier de komende tijd.

En o ja.. als het niets is.. zeg het dan ook eerlijk ;)

Een oudje...

Gelukkig ik heb ze nog (20 oktober 2008)

Nu precies een jaar geleden zat ik 3 maanden in Sri Lanka.
Nog dagelijks denk ik terug aan het land, de vriendelijke mensen, mijn gastgezin, mijn goede vrienden en het mooie weer.
Wat mis ik het..
Een moeilijke tijd toen ik terugkwam. Waar maakt iedereen zich toch zo druk om? Waarom moet ik daar op tijd zijn? Wat verwacht iedereen toch van me en waarom heb ik zoveel dingen gemist?
Langzaam, nu nog steeds, kom ik erachter. Ik ben verandert. Drie maanden Sri Lanka heeft mij ontzettend veranderd. Ik ben van een stil meisje, leunend op anderen verandert in iemand die het zelf allemaal wel kan. Trok mijn eigen bekkie wel open... en zoveel wijzer van de wereld. En wat heb ik sindsdien hier veel nieuwe mensen leren kennen.
Nog steeds mis ik iets hier.. een soort gevoel dat ik daar had..een enorm geluksgevoel, trotsheid, want ik heb dat allemaal toch maar even in mijn eentje daar gedaan.. Hier kan ik het nog niet vinden. Is het gevoel, bijna niet te omschrijven, alleen te vinden in Sri Lanka? Moet ik daar weer voor gaan reizen? Een baan in het buitenland? Rondreis door Azie? terug naar Sri Lanka?
Het is allemaal mijn hoofd weer gepasseerd. Lang mee geworsteld. Maar toch steeds opgeschoven. Nieuwe invalbaan, nu fulltime baan.. sport weer opgepakt, muziekstudie. Makkelijk weg kon ik niet... maar toch dat gevoel.. het knaagt.
Ben ik hier dan niet gelukkig zonder dat gevoel?
Gisteravond kwam ik erachter. Ik ben wel degelijk gelukkig.
Een paar daagjes op de hond passen doet wonderen met je gedachten.
Lekker lopen door het bos, muziekje in je oren en laat maar gaan al die gedachten.
Gisteravond nog even knuffelen met de kat voor hij naar buiten moet voor de nacht.. Pongo komt erbij, likt te kat liedevol en ligt vervolgens rollebollend op de grond. Genietend van het moment dat baasje beide lekker aait en nog even knuffelt.

Voor mij.. een klein geluksmomentje..genieten..

Het nadenken begint weer... geluksmomentjes.. kleine.. ja die heb ik zeker.
Elke morgen.. als ik op school kom en mijn 23 lieve stralende gezichtjes weer zie.
Altijd wanneer ik weer een mooi liedje mag luisteren..en wegdroom in mijn gedachten.
Als ik met één van mijn beste vriendinnetjes op de bank zit, niks hoeven te zeggen maar gewoon bij elkaar zijn is voldoende.
Als er beelden van Sri Lanka op tv komen..heimwee, maar ook dat geluk..
Als me weer iets is gelukt voor de muziekstudie...
Als ik weer een pluimpje mag slaan op de baan..
Als ik mijn lieve broer en zus na een paar weken weer zie..


Gelukkig.. ik heb ze nog.. die kleine geluksmomentjes.
Ik hoef niet weg om dat ene gevoel te vinden.
Ooit wil het weer vinden.. maar nu? Deze geluksmomentjes zijn voor nu echt voldoende..