Kinderen, daar bezuinig je toch niet op

Het onderwijs. Een nobel vak. Je stoomt kinderen klaar voor het echte leven.

Leerkrachten. Nobele mensen. Geven hun hart en ziel om kinderen ook daadwerkelijk daar te krijgen.

Het is een keiharde wereld. Menige jonge juffies en meesters heb ik af zien druipen, een andere studie zien kiezen of tevergeefs zien blijven invallen. Want dat is het hele punt: je begint met invallen. Vechtend voor een langdurige invalbaan, want dan hoor je bij een school en kun je je binden aan een klas.

Elke leerkracht stort zich er met hart en ziel in. Dat is ook nodig, maar het overkomt je ook. Wanneer je echt een band hebt met de kinderen, word je een soort held. Ze nemen alles van je aan, hopen op dat ene spannende verhaal dat je aan ze vertelt. Thuis wordt alles wat de juf zegt nog eens in geuren en kleuren herhaald. Iedere morgen vrolijke gezichten voor je, de meest hilarische conversaties, de meest eerlijke uitspattingen van emoties.

Aan de andere kant maak je ook de mindere momenten van een kind mee. Kinderen met een gedragsprobleem, die wel willen maar niet kunnen. Kinderen die het thuis zo moeilijk hebben en daar eerlijk over vertellen. Die je zo graag wilt helpen om het beter te maken, maar waar je soms zo machteloos staat toe te kijken. Dat raakt je. En dat is waarom elke leerkracht zich zo inzet: ieder kind heeft iets bijzonders waar je je best voor wilt doen.

Er zijn veel vooroordelen over leerkrachten: ‘veel vakantie’, ‘vroeg vrij’ en ‘makkelijke stof’, hoor ik vaak. En dat wil ik wel eens voorgoed uit de wereld helpen.

Naast dat je de hele dag kinderen belangrijke dingen leert, zijn er elke dag de administratieve taken. Resultaten analyseren, handelingsplannen schrijven, logboeken bijhouden, lessen voorbereiden, vergaderingen schoolbreed tot aan één leerling, gesprekken met ouders en externen, projectweken, enz. En jezelf ontwikkelen: cursussen volgen, prestatiegericht bezig zijn.

Al deze taken doe je na schooltijd, in weekenden en vakanties. En nog steeds omdat we het beste voor het kind willen. Omdat we veel geld willen verdienen? Nee; er zijn genoeg makkelijkere, beter betaalde banen. Maar het plezier waarmee je elke dag  afsluit, zorgt ervoor dat je doorgaat.

Iemand zei eens: “Een leerkracht lijkt wel een acrobaat die van die bordjes op stokjes hoog houdt”: je moet meerdere dingen tegelijk kunnen en alles tegelijk draaiende laten houden. Maar soms valt een bordje of verlies je de controle over de bordjes. Dan zit je even stuk. Gelukkig heb je dan de kinderen, je collega’s en de ouders. Je krabbelt weer op en je kunt er weer tegenaan.

Het leven van een juf gaat niet altijd over rozen. Maar het is en blijft een nobel vak, waar je echt een hart en een ziel voor nodig hebt.

En dan de bezuinigingen! Ik krijg zo de kriebels als ik dat woord ‘bezuinigingen’ hoor . Ik maak me zorgen waarom ouders er zo weinig naar vragen. Willen ze niet weten wat de gevolgen zijn voor hun eigen kinderen?

Ja, ik baal er van dat mijn baan op het spel staat. Ik werk nu vijf jaar op een fantastische school. Ik moet er niet aan denken dat ik dit zou moeten opgeven.

Bezuinigingen betekenen kort gezegd: grotere klassen met minder personeel. Met Passend Onderwijs erbij moet ieder kind zich zo goed mogelijk redden op een reguliere school. Als de bezuinigingen doorgaan en ik mag blijven, zie ik de toekomst als volgt. Mijn klas heeft dan ongeveer 35 kinderen, met niet 1 maar minstens 5 ‘bijzondere’ kinderen, die extra aandacht van mij nodig hebben. Maar ik mag de ‘gewone’ leerlingen niet vergeten. Ik moet dan dus nog meer bordjes hoog houden. En dan vergeet ik even de extra taken.  Het belangrijkste is het kind. Ik ben ervan overtuigd dat op deze manier de kwaliteit van het onderwijs daalt, terwijl iedereen juist vindt dat dat omhoog moet. Wij werken met een ontwikkelplan voor onszelf: moeten ons specialiseren, zodat we beter onderwijs kunnen geven. Leuk, maar het ontbreekt me dan aan tijd.

Dat er bezuinigd moet worden, begrijp ik. Maar niet aan de basis van de maatschappij. Kinderen zijn toch onze toekomst! Hoe belangrijk vinden we dat eigenlijk?

Saartje

Sarah onze Saartje. Saartje vertrekt. Ze gaat ons voor drie maanden verlaten. Het grote avontuur weer opzoeken. Op naar Brazilie, de prachtigste dingen bekijken, en weer verder reizen. Geen plannen, wel wat dingen die ze wil zien, maar gewoon maar kijken waar ze uitkomt. We wisten wel dat ze ging. Al die tijd onrustig. Dagen kijken naar goedkope vliegtickets. Het liefst meteen in het vliegtuig stappen. We wisten dat ze ooit nog een keer zou gaan. En terugkomen? Vast.. misschien voor even, maar niet meer zien, dat komt niet ons woordenboek voor.

Ik weet het nog precies. Sri Lanka. Ik had daarentegen wel plannen. Ik wist precies waar ik sliep, waar ik werkte en dat ik meerderen om mij heen had. Toch blijft het avontuur hetzelfde. Je ergens zien te redden waar niet jouw cultuur is. Het leven is anders, de mensen zijn anders, het eten is anders en de gewoonten zijn anders. Maar dat maakt het misschien juist wel zo interessant. Je in een leven begeven die buiten jouw veilige wereldje is. Ontdekken over andere mensen, ander soort leven. Zodra Sarah ook maar over reizen begon, kwamen bij mij de herinneringen weer opwaaien. Het gevoel. En dat is het. Het Gevoel.

Je kunt overal op vakantie gaan. Je kunt het zo ver zoeken als je wilt. Je kunt het jezelf gemakkelijk maken met een geplande, georganiseerde reis. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken door zelf te gaan rijden en op zoek te gaan naar de mooie plekken. Maar vakantie is toch echt anders dan 3 maanden weg zijn van huis.
Dat Gevoel. Jezelf alleen kunnen redden in een totaal andere omgeving. Je vrienden en familie ver weg. Als er iets is zijn ze niet binnen drie tellen bij je. Het rondreizen met vervoer dat je niet gewend bent. Het eten en het slapen is ook niet wat je gewend bent. Andere geluiden, andere geuren, hele andere indrukken. Dat gevoel, dat je er alleen staat. Dat je doet wat je zelf echt wilt, dat maakt je zo ongelovelijk sterk. Jij kan de wereld aan.

Maar ja. Al die herinneringen die van mij komen boven waaien maakt het niet minder dar Sarah weg gaat. Want Sarah is een lieverd. Ze komt binnen, altijd vrolijk en bergen vol humor. Met Sarah is het nooit saai.
Sarah is niet zo maar een meisje. Sarah heeft haar eigen typische dingen. En dat is grappig. Want sommige mensen, misschien ik wel, zijn zo gewoon. Geen uitspattingen, geen rare dingen, gewoon heel normaal.
Sarah is normaal.. maar niet gewoon. Sarah kun je niet in het kort beschrijven. Je kan wat steekwoorden noemen die haar typeren. Maar Sarah is niet omschrijfbaar.
Sarah in steekwoorden: lief, zorgzaam, grappig, klungelig, humor, zelfspot, zelfstandig, avontuurlijk.

Hoe dan ook. Ik, ik niet alleen, ga haar missen. Ook al zien we elkaar niet vaak. Soms vraag ik me af wat buurtjes denken. Ik ga 's ochtends naar mijn werk en een uur later kom Sarah gezellig koffie drinken met mijn vriend.Nu weet ik beter, want als je twee mensen beste vrienden kunt noemen, dan zijn dat Sarah en Roy wel. Maar ja die buren he.. die zien alleen maar een meisje die bij een jongen op bezoek gaat. ;)

Meid, we gaan je gewoon missen. En zo is het. De kopjes koffie, de biertjes, je scaloppa, onze slappe lachsessies die we zomaar ineens hebben, je geknuffel met Bella, je heerlijke humor, je domme acties.
Houd ons op de hoogte en kom veilig weer terug. Want ook al weet ik dat je straks het gevoel hebt dat je de hele wereld aan kan..het blijven mensen in een andere cultuur.
Geniet van elk moment, neem elk mooi plekje op, maar zorg vooral dat je dat gevoel krijgt. Want dat neemt niemand je meer af.

Dikke kus ons