Meteen verliefd, op dat ene kleine pluizige bolletje wol dat
zo vrolijk op ons af kwam rennen. Wetende dat het je maatje wordt voor heel wat
jaren lang. In je achterhoofd wat je misschien moet opgeven omdat je toch veel
voor zo’n kleintje moet zorgen. Maar vooral in je hoofd wat voor plezier ze je
gaat geven.
Een enthousiaste fokster trots op haar kleine hondjes. De
moederhond knuffelend tegen ons aan en de kleine al gauw slapend op die witte
tegelvloer. Verliefd.. op slag.. De perfecte match leek gemaakt. En een week
later mochten we haar dan ook ophalen.
In die week moest er heel wat geregeld worden. Huis
hondproof, speeltjes, lekker plekje om te slapen, eten, puppycursus zoeken enz.
enz.
De dag breekt aan, vol spanning in de auto naar ons kleine
hondje. Bella gaat ze heten, want o wat is ze mooi. Terug in de auto, dat
kleine bolletje op schoot. Beetje rondkijkend, angst, waar gaan we heen? Al
snel diep in slaap op mijn voeten. Voor de auto is ze in ieder geval niet bang!
De weken vliegen voorbij. Ze groeit en groeit. Spelend in de
tuin, haar lijf nog niet onder controle huppelt ze als een klein haasje door
het gras. ’s Avonds valt ze in een diepe slaap aan onze voeten, knuffelend
liggen we naast haar. En wanneer we naar bed gaan geven we haar beide nog een
dikke kus, zeggen welterusten en gaat de kleine bench dicht.
Na een dag hoort ze erbij, niet meer weg te denken uit ons
leven. Zo’n klein beestje, vol liefde, afhankelijk van jou, elke dag weer
vrolijk als je haar uit de bench haalt, een stukje met haar gaat wandelen of
haar blik wanneer je haar lekker kriebelt.
Na een paar weken wordt het toch tijd voor de andere zaken
behalve een hele hoop plezier aan haar beleven. Zorgen dat ze naar je gaat luisteren, zindelijk worden en zo
min mogelijk het huis sloopt. Er wordt van alles bedacht. Bench de deur uit
want daar is ze op uit gekeken. Clickertraining, bergen koekjes in huis,
schotten op de trap, aluminiumfolie op de bank.
Oftewel het hele huis verbouwen als je haar eventjes alleen
thuis moet laten. Elke dag weer een verrassing hoe we het huis aantreffen. En
toch, hoe erg ze het soms ook maakt, die blik, dat kwispelende staartje maakt
dat je niet echt boos kan worden.
Opvoeden blijkt nog een hele klus. Elke avond braaf zonder
wat te zeggen het kleine bolletje wol weer naar beneden brengen omdat ze nu
toch echt niet meer bij ons in bed past. Niets zeggen wanneer ze weer haar
behoefte in huis heeft gedaan, gelijk met haar gaan wandelen. Bijna
doodknuffelen wanneer ze het goed heeft gedaan. De dag dat ze het huis heel
heeft gehouden is aangekomen. Hemel in prijzen, knuffelen en een dikke
beloning. Ze begrijpt het.. steeds meer dagen volgen dat ze alles heeft laten
liggen. En ach die paar tafelkleedjes die ze dan af en toe uit de kast trekt is
dan niets vergeleken met de zak waxinelichtjes dwars door de kamer, of de
aluminiumfolie aan stukken gescheurd over het vloerkleed, of wat dacht je van
het vloerkleed zelf. Iedere keer weet ze weer wat nieuws te ontdekken. Een
aantal dingen blijven toch hardnekkig. Nog steeds de stoelen op de bank, zodat
we niet elke dag de bank hoeven schoon te maken. En toch weet ze een hoekje te
vinden dat ze even naar buiten kan kijken. De houtblokken blijven favoriet, net
als de blaadjes van de plant. Maar naast dat is ze zo goed als genezen. Ze kan
alleen blijven, valt diep in slaap en schrikt wakker wanneer ze de deur weer
hoort.
Nu 9 maanden verder kennen we ons hondje door en door. Het groeiproces is ontzettend hard gegaan en we vragen ons af wanneer ze klaar zal zijn.
Haar blikken kennen we uit duizenden, haar gedreutel door de
kamer wanneer ze toch wel nodig moet plassen. Haar plekjes waar ze zo lekker
gekriebeld kan worden. Haar stokstaart zithouding. Haar manier van vragen om te
komen spelen. Het op de rug liggen, wetende dat ze volop geniet van alles om
haar heen. Het uitzwaaien en verwelkomen met haar neus tegen het raam. Het
dolenthousiaste rennen door de bossen. Vier poten tegelijk de lucht in, bomen
ontwijkend, duikelend over takken en bosjes. Ons kleine haasje is nog lang niet
groot. Groot is ze wel, maar volwassenheid laat nog even op zich wachten. En
hoe snel dit allemaal ook gaat. We genieten van elke dag, elke blik, elke
vreemd beetje gedrag dat ze vertoond, elke stukgebeten afstandsbediening.
Zij hoort bij ons en wij horen bij haar.
