Uitdaging

Hier zit ik dan. In de achtertuin. Half 1 ’s nachts dicht bij een lekker houtkacheltje. Hondje achter mij diep in coma, slapend op haar kleedje. Vriendlief maakt zich klaar om op bed te gaan. Mijn gedachten malen. Mooie zinnen schieten door mijn hoofd. Een perfecte avond voor een blog. Ik heb dat vaker. ‘s Avonds als ik in bed lig. De mooiste verhalen schieten door mijn hoofd. Maar ik moet dan slapen, in de hoop dat ik het de volgende dag nog onthouden heb. Niet dus…

Vanavond geeft genoeg aanleiding voor een hoop nieuwe gedachten, ideeën, oftewel materiaal voor een blog, waarmee ik mijn gedachten even kwijt kan.

Gister ben ik 27 geworden, al een hele leeftijd maar voor mijn gevoel nog lang niet volwassen genoeg. In gesprek met Roy kom ik er keer op keer weer op uit dat ik meer uitdaging zoek. Niet in onze relatie, die hebben we tijdens mijn overspannenheid al gehad en overwonnen. Nee. In mijn werk, mijn dagelijkse bezigheid. Mijn probleem is alleen dat ik zoveel ideeën heb en ook echt wel goede, maar er geen één waar maak. Een paar maanden geleden hadden we een ongeveer zelfde gesprek. De volgende dag ga ik vol enthousiasme aan de gang. Op zoek op het internet, wat voor mogelijkheden heb ik om die uitdaging aan te gaan. Een paar dagen later is het verdwenen. Onder het mom van ik heb er geen tijd voor of ik heb het te druk gehad, ben ik er niet meer mee bezig. Maar dat is natuurlijk gelul. Ik ben ontzettend bang om uit mijn veilige wereldje te kruipen. Want ik geef toe, ik heb het goed voor elkaar. Goede baan met in ieder geval nog een kleine toekomst, leuke sport, veel vrienden en een fantastische familie. Maar ja.. dat badminton en dat werk. Ergens blijft het knagen. Ik raak in een soort van sleur. Ik vertel net, ik krijg geen genoegdoening. Ik wil meer. Andere sport, nieuwe motivatie, enorm enthousiasme! Daar heb ik zin in. Maar tegelijkertijd schiet er door mijn hoofd. Als ik badminton op geef wat ik al zo jaren lang doe dan laat ik iedereen in de steek! En dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Ook op werkgebied lig ik soms met mezelf in de clinch. Ik meen serieus dat ik een fantastische baan heb. Ik vind kinderen prachtig, ik vind lesgeven prachtig, ik vind mijn schooltje en collega’s prachtig. Maar ergens krijg ik niet genoeg uitdaging. Elke dag loop ik hetzelfde riedeltje af. Ik ben goed in wat ik doe. Ik weet dat, maar ik wil weer ergens opnieuw goed in zijn. Ik zoek die nieuwe uitdaging, waar ik hard voor moet werken, zodat ik er vervolgens trots op kan zijn. Dat had ik ook met het lesgeven. Misschien ben ik niet snel tevreden. Het trotse gevoel is soms weg. Kan ik groeien in het onderwijs? Ja, ik kan extra specialiteiten gaan doen, cursussen volgen, noem maar op. Dat is niet wat ik bedoel.

Als ik naar Roy kijk, die heeft zelf een bedrijf op poten gezet. Hoe harder hij werkt, hoe meer genoegdoening hij krijgt. Dat trekt mij wel. Iets wat je zelf alleen hebt gecreëerd. Daar ben je toch super trots op? Maar wanneer ik dat wil bereiken, moet ik uit mijn veilige wereldje.

Ik vind het fantastisch om muziek te maken, om te schrijven, om dingen te ontwerpen. Ik vind het helemaal leuk als ik andere mensen daar mee kan vermaken. Wanneer ik een complimentje krijg daarover krijg ik dat beetje genoegdoening waar ik naar zoek. Ik weet het best. Ik kan een heleboel. Eerst geloofde ik dat niet, maar nu wel. Ik moet daar echt maar één ding voor doen. En dat is een keer die brug oversteken naar die nieuwe wereld. Niet bang zijn om anderen teleur te stellen of om op mijn bek te gaan. Want wat als ik dat ga?  Vergaat mijn wereld dan? Nee. het is misschien wat eng maar dat overleef je wel.

Ik zoek een combinatie van mijn veilige wereldje waar ik op terug kan vallen en waarbij ik een nieuwe wereld kan ontdekken. En dan ken je Lisette nog niet. Dat gaat niet goed samen. Want waar ik ook in duik, dat moet voor de volle honderd procent en daar moet ik ook nog de beste zin zijn. En voor ik geloof dat ik ergens goed in ben, moet ik volgens mijzelf al een studie hebben gevolgd.

Muziek maken? Niet goed genoeg. Ik heb geen volledige studie conservatorium gedaan. Schrijven? Niet goed genoeg. Ook daar heb ik geen opleiding in gehad. Alsof ik met een diploma mijzelf overtuig dat ik het kan. En dan als ik dat diploma heb is het nog lastig om mijzelf te kunnen overtuigen dat ik het kan want er zijn altijd anderen die beter zijn!

Lisette zijn is niet altijd even makkelijk ;)

Het enige dat ik weet is dat ik meer kan dan ik nu doe. En ik heb ongelofelijk de kriebels om dat er uit te moeten halen.

Ik ga het ook doen. Ik heb alleen even tijd nodig. Nu moet ik eerst uitzoeken wat ik precies wil.

Ik weet bijna precies wat ooit over een aantal jaren zou willen.

Deeltijd voor de klas en de rest van de tijd iets wat ik zelf op poten heb gezet. Schrijven in een blad, meewerken aan een blad, meewerken aan methodes voor het onderwijs, eigen muziekschooltje. Een paar dingen zijn zeker. Één: ik moet mijn creativiteit kwijt en twee ik wil later niet fulltime voor de klas.

Dan is de vraag: hoe ga ik beginnen? Hoe zet ik die stap? En hoe weet ik nou zeker dat dat ook echt is wat ik wil…Dat gaat niet over één nachtje bloggen. Maar ik weet wel dat ik morgen weer achter internet duik om mijn mogelijkheden te bekijken. En ik denk dat ik deze keer weer een stapje verder kom dan vorige maand. Ik heb soms iets meer tijd nodig dan een ander. Maar ik weet zeker dat ik er kom.

Op het moment dat ik dit allemaal aan het schrijven ben, knalt er een liedje door de MobileMusicBox. Superwoman van Alicia Keys. Dat is bij dezen mijn nieuwe lijflied.

Everywhere I'm turnin'
Nothing seems complete
I stand up and I'm searchin'
For the better part of me

Cus I am a superwoman
Yes I am
Still when I'm a mess
I still put on a vest
With an S on my chest
Oh yes, I'm a superwoman

Kacheltje is bijna uit, biertje is bijna op. Mijn laatste sigaretje wordt gerookt. Bella lekker op bed brengen en dan lekker slapen. Morgen is een nieuwe dag met nieuwe kansen. Alleen vergeleken met de vorige keer heb ik nu mijn mooie gedachten op papier kunnen zetten en heb ik niet in bed mijn hele verhaal hoeven te onthouden.

Extra note: zeg ik er wel bij dat ik het leven wat ik nu leid ook fantastisch is!

Vakantie

Het einde van het schooljaar nadert. De vakantie is in zicht. En oh wat kijk ik daar naar uit. De laatste week pak je al je laatste restjes energie. Nog even de rapporten er door, de oudergesprekken, een nieuw groepsoverzicht maken en zorgen dat je alles goed overdraagt aan je collega. Het is veel in die laatste weken, want eigenlijk ben je met je hoofd al in de vakantiestemming. De eventuele vakantieplannen zijn al gemaakt en hoe dichter die bij komen hoe moeilijker het is om er niet aan te denken.

Die laatste week is ook een week van evalueren. De evaluatievergadering is gepland. Alle belangrijke zaken nog even bij langs. Hoe gaan we bepaalde zaken volgend jaar aanpakken, wat moet er anders. Maar dit jaar stond vooral centraal wat er goed ging. Wat waren de bijzondere, hilarische of ontroerende momenten. Één voor één krijgen mijn collega’s en ik een envelop met daarin een doeltreffende vraag die je niet anders dan positief kan beantwoorden. Elke vraag zet je aan het denken. Hoe was dat bij mij in de klas?  Mijn vraag was.. Van wie  dacht je in het begin van oei, met deze leerling wordt het lastig en kwam het toch goed en hoe heb je dat gedaan?

En daar gingen de radartjes in mijn hoofd. 20 seconden was echt te kort. Van wel meer dan één leerling heb ik dat gedacht. Sommigen vielen halverwege het jaar nog mee en gingen super, maar het tweede half jaar gingen ze de mist in. Hoe dat kwam? Lag dit aan mij? Of aan de kinderen? Maakt niet uit, ze hebben het jaar gehaald en positief geëindigd. Maar die mag ik dus niet opnoemen.

Dan schiet er één leerling door mijn hoofd. Het knuffelbeertje. Zo noem ik hem maar even, want waar ik ook stond of ging, meneer liep me achterna. Wrijvend over mijn rug, bijna massage gevend probeerde hij altijd mijn aandacht  te vangen. Een poeslieve, bijna verliefde blik er nog bij en hij was op en top in zijn nopjes. Maar ja.. waar ligt de grens. Af en toe een knuffel is niets mis mee. Maar de deur niet uit willen omdat hij juf nog geen knuffel heeft gegeven, voor de klas staan en steeds een aai over je been krijgen gaat misschien wel wat ver.

Negeren was het woord, of Nu even niet. Het heeft gewerkt! Elke dag aan het eind van de ochtend en middag komt hij netjes vragen of hij een knuffel mag geven. Wanneer ik nee zeg is het geen probleem en als ik ja zeg komt hij gretig op me af om dat knuffelmoment te pakken. En de rest van de dag? Een lief en leuk kind, die af en toe wat extra aandacht nodig heeft. Heel af en toe voel ik nog een hand wrijvend over mijn rug of leunt zijn hoofd tegen mijn schouder. Maar ach, ieder kind zoekt op zijn tijd geborgenheid en stiekem vind ik het zelf ook wel gezellig.

Terugkijkend op het hele jaar heb ik een fantastisch jaar gehad. Wat een leuke groep en wat een enthousiasme en motivatie. En wat konden die kleine koppies hard werken. Gezellige momenten met een geintje of juist een hele vriendelijke sfeer maar af en toe ook momenten dat je versteld staat van het gedrag van een leerling dat je ze stiekem wel achter het behang kan plakken.

Ups en downs het hoort erbij. Drukke en rustige tijden horen erbij. Met opgeheven hoofd of even in zak en as zitten horen er ook bij. Als je aan het eind van het jaar maar terug kan kijken en kan denken: Dat heb ik maar mooi even geflikt! Ik lever ze goed af, ze hebben het onwijs naar hun zin gehad en positieve ouders. Met opgeheven hoofd sluit ik vrijdag de deuren van het jaar 2011/2012. En met nog meer een opgeheven hoofd ga ik het nieuwe schooljaar in waar op alle vlakken weer nieuwe uitdagingen voor mij liggen te wachten.

Bella, kleine meisjes worden groot

Bella is geen meisje meer.. Bella is sinds deze week een echte dame..

Het lieve hondje is nu bijna 11 maand oud. Nog even lief als de eerste dag. Iets rustiger in haar doen en nog even speels als ze kan zijn. Maandagavond ligt ze heerlijk voor mijn voeten te slapen. Al de hele dag erg aanhankelijk, lekker knuffelig. Ach dat doet ze wel vaker. Het is nou eenmaal ook een lieverd. Ze staat op om wat te gaan drinken. En tot mijn grote verbazing zie ik daar kleine druppeltjes bloed. Zo naief als ik ben probeer ik het plekje bij haar op te sporen. Ik zie bloed op haar pootje en ga er automatisch vanuit dat ze haar nageltje heeft gescheurd. Bella voelt zich ongemakkelijk, kruipt met haar koppie tussen mijn benen, en ik mag vooral niet bij haar achterwerk komen. En dan begint het belletje te rinkelen. Ons kleine meisje is niet meer, ze is nu een echt vrouw! Ik word er ongemakkelijk van. Ik zie taferelen van broekjes, honden die op haar afspringen, elke dag wandelingen aan de riem.  Ik zie onszelf als jonge meisjes nog boven de wc hangen, vol schrik.. Ik bloed. Mama!! Ongemakkelijk, beschaamd moeten we de eerste week doorkomen. Er veranderd een hoop. Ik kijk nog eens naar Bella en besef me dat ze waarschijnlijk zich net zo ongemakkelijk voelt en niet weet wat haar overkomt. Ik ren naar boven, ik vertel de ontdekking tegen mijn vriend waarna er 2 armpjes boven de dekens uitsteken. Yes.. ze is een vrouw! Whoehoeee
Maar ja... wat moet je nu met zo'n lief hoopje hond. Ik loop weer naar beneden. Liefdevol aai ik haar over haar koppie en buikje. Ik stel haar gerust en uiteindelijk mag ik dan een kijkje nemen. Ik pak een washandje en maak haar schoon. Samen komen we hier wel doorheen.
De volgende dagen kan ze zichzelf goed wassen. Uitlaten op iets andere tijdstippen zodat we de gewillige mannetjes uit de buurt kunnen houden. Want om haar nu gelijk zwanger te hebben.. daar is ze nog veel te jong voor. Het washandje blijft in de buurt om de spettertjes her en der op te ruimen. En zo af en toe vind ze het heerlijk als we haar helpen de boel extra schoon te houden. Want tsja, die lange haren en haar staart is toch wel lastig. Een lenige hond moet je zijn om overal bij te kunnen.

"Het liefste hondje op aarde is nu nog liever. Lekker bij je komen knuffelen. Heerlijk genieten van die aandacht.

Soms lijk ik wel zo'n overbezorgde moeder die goed op haar kleine meisje past. Maar goed, geef toe. Ze hoort nu bij de familie en die behandel je hetzelfde.

Mijn kleine meisje is nu groot geworden...

Geluk en Ontspanning

Ik heb weer een hoop nieuwe input gekregen voor het schrijven van een blog. Er zijn een aantal onderwerpen mij voorgelegd en ik ben maar zo vrij geweest om daar één uit te kiezen. Ik heb nou eenmaal meer met het ene onderwerp dan met het andere.

Kim, mijn lieve schoonzusje, kwam met twee woorden. Geluk en ontspanning. Nu kan ik twee aparte blogs gaan schrijven, maar deze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. En vooral op de avond dat mij deze woorden werden toegestopt.

Vrijdagmiddag kom ik aan bij de vaste vrijdagmiddagborrel op de zaak. Nu met een bijzonder tintje want een superleuke stagiaire van mijn schoonouders moet helaas afscheid nemen.

Op de terugweg van school naar de zaak flitst er van alles door mijn hoofd. De hele dag. Drukke juffen en meesterdag, gestress op school, leuke superbike middag, maar vooral dat ik zo ontzettend moe ben. Het weekend wat ik nog tegemoet ga. De zondag op stap met mijn familie naar paleis Soestdijk voor mijn oma’s verjaardag. Leuk, maar van dat heen en weer rijden wordt je zo gaar. De volgende week. De maandag met een bijeenkomst over mijn toekomst in het onderwijs. De befaamde RDDF-lijst, waar je liever niet op wilt staan, want dat betekent weer van voor af aan beginnen. De oudergesprekken, enz enz.

Als ik nu zo terugdenk..behoorlijk negatieve gedachten. Gewoon moe…

Ook negatief, beginnen mijn gedachten dat ik eigenlijk heel graag op de bank wil hangen, wetende dat ik de hele avond daar niet op terecht zal komen. Bah wat ben ik soms negatief. Want ik weet ook dat deze avonden juist heel gezellig zijn. Maar soms kan ik er als een berg tegenop zien.

Eenmaal op kantoor merk ik dat ik even moet omschakelen. Een en al gezelligheid is al in volle gang. Gesprekken vol gelach en plezier. De omschakeling duurt even maar al gauw ben ik mijn schooldag kwijt. En wat volgt een super gezellige avond. Eentje die ik niet had willen missen.

Wanneer deze woorden voor mijn blog aan mij verkondigd worden hebben we het avondeten al achter de rug en zitten we flink aan de borrel. Van alles schiet er door mijn hoofd. Het liefst begin ik direct aan die blog. Maar ik zet het opzij. Maar die woorden geluk en ontspanning blijven hangen.

Ik weet precies waarom die woorden zijn uitgekozen. Die zijn met zorg uitgekozen omdat we er zo hard naar op zoek zijn. Ook ik ben wel eens op zoek. Maar geloof me, het is dichterbij dan je denkt. Je hoeft niet iets heel groots te doen om gelukkig te zijn of juist je ontspanning te vinden.

Op dat moment, in het restaurant, kijk ik rond. Ik zie om mij heen 8 mensen die mij dierbaar zijn. Ik hoor het bulderende gelach, ik zie tranen, ik voer soms heftige gesprekken. Maar wat ik vooral zie is bij iedereen die twee woorden. Geluk en ontspanning. Ik zie ons allemaal genieten van elkaar. Ieder met een eigen reden waarom we van elkaar genieten. Op dat moment voel ik me zo ontzettend gelukkig. Dat ik bij deze familie mag horen, het lekker jezelf zijn. En dan kom je bij het andere woord. Ontspanning. Juist omdat je jezelf mag zijn kun je lekker ontspannen. Even de rest van de wereld om je heen vergeten. Waar je ook maar mee zit, waar je gespannen van wordt kun je op zo’n avond even van je af zetten. Op dat moment gaat het om plezier maken en om van elkaar genieten. En ook dat merk ik ’s avonds wanneer de decibellen door het restaurant heen schallen. De salsamuziek wordt opgezet, de flessen wijn achter elkaar worden opengetrokken. De wereld om ons heen maakt even niet meer uit. Wij bouwen ons eigen feestje, dansen ons in het zweet en drinken toch net dat ene wijntje teveel.

Een avond waarin geluk en ontspanning elkaar kruizen. De twee ingrediënten die je nodig hebt in je leven. Een zo’n avond en al mij gedachten die ik vanmiddag nog op de fiets had zijn verdwenen.

Ik ben er wel achter, geluk en ontspanning creëer je zelf. Je moet soms alleen even doorzetten, jezelf er even overheen zetten om er te komen.

Sigaretten

Ok.. daar gaan we dan.
Het eerste woord is binnen en mijn vriend maakt het me niet makkelijk.

Sigaretten!

Ik steek er gelijk maar één op.

Nooit aan beginnen roept altijd iedereen. Ook ik. Zo 'anti-roken' als ik was ben ik er helaas ook voor gevallen, En nee, niet in mijn pubertijd. Ik was al in de twintig.

Vroeger riep ik zo hard tegen mijn vader: 'Blegh het stinkt! Niet bij mij in de buurt! Stop er mee, het is niet goed voor je!".

Tijdens mijn middelbare schooltijd had ik allemaal vrienden die niet rookten. Ik kwam er dus niet mee in aanraking. Ik heb het ook nooit interessant gevonden. Toch kwam er een moment dat ik het probeerde. Ik weet het nog goed. Na mijn studie aan de pabo ging ik naar Sri Lanka. Zoals ik al eerder heb laten weten ben ik daar ontzettend veranderd. Vrijer, zelfstandiger, ik kon volgens mijn gevoel de hele wereld aan. En nou ben ik er niet trots op dat het durven opsteken van een sigaretje daar blijkbaar ineens ook bij hoorde. Maar ja, misschien werd ik wat rebelser en moest ik het toch even proberen.

Ach het was een enkel feestje, een paar van die nephijsjes niet over je longen. Toch vond ik het spannend. Eenmaal terug in Nederland was er niets aan de hand. Ik miste het niet.

Ook hier kwam die tijd dat ik er ineens één opstak. Ondertussen had ik nieuwe vrienden leren kennen. Bijna mijn hele meidengroepje was aan het roken en ook de andere vriendengroep zat vol rokers. Het moment kwam daar dat ook hier een feestje was en ik zomaar aan Rianne (weet je nog?) een sigaret vroeg. Ik zie nog haar blik, maar ja wie is zij om mij tegen te houden. En zo ken je het standaard verhaal wel. 'Van het een komt het ander'.

En nu rook ik dan alweer een tijdje. Ondertussen is bij mij het dilemma van stoppen al aangebroken.
Al mijn gedachten erover staan haaks tegenover elkaar. En na twee halve stoppogingen lukt het me nog niet echt.
Ik weet, net als iedereen, dat het slecht voor me is. Het kost TE veel geld en het wordt niet echt makkelijker om waar dan ook te roken. Aan de andere kant vind ik het heerlijk om tussendoor even letterlijk en figuurlijk stoom af te blazen en het gevoel dat je even een momentje rust hebt. Tuurlijk zijn dat maar een paar van die sigaretten die je op een dag op steekt. Er zitten ook een heleboel sigaretten tussen die je niet eens door hebt dat je er weer één opsteekt.

Ergens wil ik er heel graag van af. Dit om de volgende redenen:

• ik kan het geld wel beter besteden
• ergens in mijn achterhoofd wetend dat het uiteindelijk nooit goed voor je kan zijn
• het niet hoeven druk maken of je nog genoeg sigaretten hebt voor de volgende dag
• het niet een ruimte binnen hoeven te lopen en onbewust gelijk te kijken waar je straks kan roken.

Ik kan ook niet veel redenen bedenken waarom ik niet zou stoppen met roken:

• die paar momenten dat ik mezelf even terug kan trekken om even adempauze te krijgen

Toch is het me nog niet gelukt. Iets blijft in mijn achterhoofd knagen, die zin.. En natuurlijk helpt het niet dat er nog steeds anderen om je heen roken.

Ik moet sterk zijn, ik weet het! Maar nu nog even niet. Een ding weet ik wel zeker. Ik moet er echt vanaf willen. En ik voel dat het niet lang meer duurt voordat ik er spuugzat van ben. Maar tot die tijd, zie je me toch wel een sigaretje opsteken!

Schrijversspelletje

Daar zit ik dan weer achter mijn laptop. De laatste weken rollen de woorden niet echt uit mijn mond. Zo maar een onderwerp bedenken lukt even niet. Writersblock? In ieder geval geen inspiratie.

Maar één ding weet ik zeker. Ik kan van elk woord wel een leuk verhaal bedenken. Zo dacht ik gister: 'wat als iemand mij nu een willekeurig woord geeft, kan ik er dan wat mee?'. En toen dacht ik jaaa.. aan het woord banaan. En waarempel. Een heel verhaal had ik al in mijn hoofd geschreven. (nu ga ik je niet vermoeien met een verhaal over een banaan...) Er zal natuurlijk een hoop onzin bij zitten, maar ik kan er vast iets grappigs van maken.

Dus heb ik het volgende voorgesteld. Mijn vriend geeft mij elke week een nieuw willekeurig woord, waar ik vervolgens een leuke blog over schrijf. Jullie suggesties zijn natuurlijk ook altijd welkom.

Kijken of ik mijn writing skills kan verbeteren :)

Veel leesplezier de komende tijd.

En o ja.. als het niets is.. zeg het dan ook eerlijk ;)

Een oudje...

Gelukkig ik heb ze nog (20 oktober 2008)

Nu precies een jaar geleden zat ik 3 maanden in Sri Lanka.
Nog dagelijks denk ik terug aan het land, de vriendelijke mensen, mijn gastgezin, mijn goede vrienden en het mooie weer.
Wat mis ik het..
Een moeilijke tijd toen ik terugkwam. Waar maakt iedereen zich toch zo druk om? Waarom moet ik daar op tijd zijn? Wat verwacht iedereen toch van me en waarom heb ik zoveel dingen gemist?
Langzaam, nu nog steeds, kom ik erachter. Ik ben verandert. Drie maanden Sri Lanka heeft mij ontzettend veranderd. Ik ben van een stil meisje, leunend op anderen verandert in iemand die het zelf allemaal wel kan. Trok mijn eigen bekkie wel open... en zoveel wijzer van de wereld. En wat heb ik sindsdien hier veel nieuwe mensen leren kennen.
Nog steeds mis ik iets hier.. een soort gevoel dat ik daar had..een enorm geluksgevoel, trotsheid, want ik heb dat allemaal toch maar even in mijn eentje daar gedaan.. Hier kan ik het nog niet vinden. Is het gevoel, bijna niet te omschrijven, alleen te vinden in Sri Lanka? Moet ik daar weer voor gaan reizen? Een baan in het buitenland? Rondreis door Azie? terug naar Sri Lanka?
Het is allemaal mijn hoofd weer gepasseerd. Lang mee geworsteld. Maar toch steeds opgeschoven. Nieuwe invalbaan, nu fulltime baan.. sport weer opgepakt, muziekstudie. Makkelijk weg kon ik niet... maar toch dat gevoel.. het knaagt.
Ben ik hier dan niet gelukkig zonder dat gevoel?
Gisteravond kwam ik erachter. Ik ben wel degelijk gelukkig.
Een paar daagjes op de hond passen doet wonderen met je gedachten.
Lekker lopen door het bos, muziekje in je oren en laat maar gaan al die gedachten.
Gisteravond nog even knuffelen met de kat voor hij naar buiten moet voor de nacht.. Pongo komt erbij, likt te kat liedevol en ligt vervolgens rollebollend op de grond. Genietend van het moment dat baasje beide lekker aait en nog even knuffelt.

Voor mij.. een klein geluksmomentje..genieten..

Het nadenken begint weer... geluksmomentjes.. kleine.. ja die heb ik zeker.
Elke morgen.. als ik op school kom en mijn 23 lieve stralende gezichtjes weer zie.
Altijd wanneer ik weer een mooi liedje mag luisteren..en wegdroom in mijn gedachten.
Als ik met één van mijn beste vriendinnetjes op de bank zit, niks hoeven te zeggen maar gewoon bij elkaar zijn is voldoende.
Als er beelden van Sri Lanka op tv komen..heimwee, maar ook dat geluk..
Als me weer iets is gelukt voor de muziekstudie...
Als ik weer een pluimpje mag slaan op de baan..
Als ik mijn lieve broer en zus na een paar weken weer zie..


Gelukkig.. ik heb ze nog.. die kleine geluksmomentjes.
Ik hoef niet weg om dat ene gevoel te vinden.
Ooit wil het weer vinden.. maar nu? Deze geluksmomentjes zijn voor nu echt voldoende..

Kinderen, daar bezuinig je toch niet op

Het onderwijs. Een nobel vak. Je stoomt kinderen klaar voor het echte leven.

Leerkrachten. Nobele mensen. Geven hun hart en ziel om kinderen ook daadwerkelijk daar te krijgen.

Het is een keiharde wereld. Menige jonge juffies en meesters heb ik af zien druipen, een andere studie zien kiezen of tevergeefs zien blijven invallen. Want dat is het hele punt: je begint met invallen. Vechtend voor een langdurige invalbaan, want dan hoor je bij een school en kun je je binden aan een klas.

Elke leerkracht stort zich er met hart en ziel in. Dat is ook nodig, maar het overkomt je ook. Wanneer je echt een band hebt met de kinderen, word je een soort held. Ze nemen alles van je aan, hopen op dat ene spannende verhaal dat je aan ze vertelt. Thuis wordt alles wat de juf zegt nog eens in geuren en kleuren herhaald. Iedere morgen vrolijke gezichten voor je, de meest hilarische conversaties, de meest eerlijke uitspattingen van emoties.

Aan de andere kant maak je ook de mindere momenten van een kind mee. Kinderen met een gedragsprobleem, die wel willen maar niet kunnen. Kinderen die het thuis zo moeilijk hebben en daar eerlijk over vertellen. Die je zo graag wilt helpen om het beter te maken, maar waar je soms zo machteloos staat toe te kijken. Dat raakt je. En dat is waarom elke leerkracht zich zo inzet: ieder kind heeft iets bijzonders waar je je best voor wilt doen.

Er zijn veel vooroordelen over leerkrachten: ‘veel vakantie’, ‘vroeg vrij’ en ‘makkelijke stof’, hoor ik vaak. En dat wil ik wel eens voorgoed uit de wereld helpen.

Naast dat je de hele dag kinderen belangrijke dingen leert, zijn er elke dag de administratieve taken. Resultaten analyseren, handelingsplannen schrijven, logboeken bijhouden, lessen voorbereiden, vergaderingen schoolbreed tot aan één leerling, gesprekken met ouders en externen, projectweken, enz. En jezelf ontwikkelen: cursussen volgen, prestatiegericht bezig zijn.

Al deze taken doe je na schooltijd, in weekenden en vakanties. En nog steeds omdat we het beste voor het kind willen. Omdat we veel geld willen verdienen? Nee; er zijn genoeg makkelijkere, beter betaalde banen. Maar het plezier waarmee je elke dag  afsluit, zorgt ervoor dat je doorgaat.

Iemand zei eens: “Een leerkracht lijkt wel een acrobaat die van die bordjes op stokjes hoog houdt”: je moet meerdere dingen tegelijk kunnen en alles tegelijk draaiende laten houden. Maar soms valt een bordje of verlies je de controle over de bordjes. Dan zit je even stuk. Gelukkig heb je dan de kinderen, je collega’s en de ouders. Je krabbelt weer op en je kunt er weer tegenaan.

Het leven van een juf gaat niet altijd over rozen. Maar het is en blijft een nobel vak, waar je echt een hart en een ziel voor nodig hebt.

En dan de bezuinigingen! Ik krijg zo de kriebels als ik dat woord ‘bezuinigingen’ hoor . Ik maak me zorgen waarom ouders er zo weinig naar vragen. Willen ze niet weten wat de gevolgen zijn voor hun eigen kinderen?

Ja, ik baal er van dat mijn baan op het spel staat. Ik werk nu vijf jaar op een fantastische school. Ik moet er niet aan denken dat ik dit zou moeten opgeven.

Bezuinigingen betekenen kort gezegd: grotere klassen met minder personeel. Met Passend Onderwijs erbij moet ieder kind zich zo goed mogelijk redden op een reguliere school. Als de bezuinigingen doorgaan en ik mag blijven, zie ik de toekomst als volgt. Mijn klas heeft dan ongeveer 35 kinderen, met niet 1 maar minstens 5 ‘bijzondere’ kinderen, die extra aandacht van mij nodig hebben. Maar ik mag de ‘gewone’ leerlingen niet vergeten. Ik moet dan dus nog meer bordjes hoog houden. En dan vergeet ik even de extra taken.  Het belangrijkste is het kind. Ik ben ervan overtuigd dat op deze manier de kwaliteit van het onderwijs daalt, terwijl iedereen juist vindt dat dat omhoog moet. Wij werken met een ontwikkelplan voor onszelf: moeten ons specialiseren, zodat we beter onderwijs kunnen geven. Leuk, maar het ontbreekt me dan aan tijd.

Dat er bezuinigd moet worden, begrijp ik. Maar niet aan de basis van de maatschappij. Kinderen zijn toch onze toekomst! Hoe belangrijk vinden we dat eigenlijk?

Saartje

Sarah onze Saartje. Saartje vertrekt. Ze gaat ons voor drie maanden verlaten. Het grote avontuur weer opzoeken. Op naar Brazilie, de prachtigste dingen bekijken, en weer verder reizen. Geen plannen, wel wat dingen die ze wil zien, maar gewoon maar kijken waar ze uitkomt. We wisten wel dat ze ging. Al die tijd onrustig. Dagen kijken naar goedkope vliegtickets. Het liefst meteen in het vliegtuig stappen. We wisten dat ze ooit nog een keer zou gaan. En terugkomen? Vast.. misschien voor even, maar niet meer zien, dat komt niet ons woordenboek voor.

Ik weet het nog precies. Sri Lanka. Ik had daarentegen wel plannen. Ik wist precies waar ik sliep, waar ik werkte en dat ik meerderen om mij heen had. Toch blijft het avontuur hetzelfde. Je ergens zien te redden waar niet jouw cultuur is. Het leven is anders, de mensen zijn anders, het eten is anders en de gewoonten zijn anders. Maar dat maakt het misschien juist wel zo interessant. Je in een leven begeven die buiten jouw veilige wereldje is. Ontdekken over andere mensen, ander soort leven. Zodra Sarah ook maar over reizen begon, kwamen bij mij de herinneringen weer opwaaien. Het gevoel. En dat is het. Het Gevoel.

Je kunt overal op vakantie gaan. Je kunt het zo ver zoeken als je wilt. Je kunt het jezelf gemakkelijk maken met een geplande, georganiseerde reis. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken door zelf te gaan rijden en op zoek te gaan naar de mooie plekken. Maar vakantie is toch echt anders dan 3 maanden weg zijn van huis.
Dat Gevoel. Jezelf alleen kunnen redden in een totaal andere omgeving. Je vrienden en familie ver weg. Als er iets is zijn ze niet binnen drie tellen bij je. Het rondreizen met vervoer dat je niet gewend bent. Het eten en het slapen is ook niet wat je gewend bent. Andere geluiden, andere geuren, hele andere indrukken. Dat gevoel, dat je er alleen staat. Dat je doet wat je zelf echt wilt, dat maakt je zo ongelovelijk sterk. Jij kan de wereld aan.

Maar ja. Al die herinneringen die van mij komen boven waaien maakt het niet minder dar Sarah weg gaat. Want Sarah is een lieverd. Ze komt binnen, altijd vrolijk en bergen vol humor. Met Sarah is het nooit saai.
Sarah is niet zo maar een meisje. Sarah heeft haar eigen typische dingen. En dat is grappig. Want sommige mensen, misschien ik wel, zijn zo gewoon. Geen uitspattingen, geen rare dingen, gewoon heel normaal.
Sarah is normaal.. maar niet gewoon. Sarah kun je niet in het kort beschrijven. Je kan wat steekwoorden noemen die haar typeren. Maar Sarah is niet omschrijfbaar.
Sarah in steekwoorden: lief, zorgzaam, grappig, klungelig, humor, zelfspot, zelfstandig, avontuurlijk.

Hoe dan ook. Ik, ik niet alleen, ga haar missen. Ook al zien we elkaar niet vaak. Soms vraag ik me af wat buurtjes denken. Ik ga 's ochtends naar mijn werk en een uur later kom Sarah gezellig koffie drinken met mijn vriend.Nu weet ik beter, want als je twee mensen beste vrienden kunt noemen, dan zijn dat Sarah en Roy wel. Maar ja die buren he.. die zien alleen maar een meisje die bij een jongen op bezoek gaat. ;)

Meid, we gaan je gewoon missen. En zo is het. De kopjes koffie, de biertjes, je scaloppa, onze slappe lachsessies die we zomaar ineens hebben, je geknuffel met Bella, je heerlijke humor, je domme acties.
Houd ons op de hoogte en kom veilig weer terug. Want ook al weet ik dat je straks het gevoel hebt dat je de hele wereld aan kan..het blijven mensen in een andere cultuur.
Geniet van elk moment, neem elk mooi plekje op, maar zorg vooral dat je dat gevoel krijgt. Want dat neemt niemand je meer af.

Dikke kus ons

Bella

Meteen verliefd, op dat ene kleine pluizige bolletje wol dat zo vrolijk op ons af kwam rennen. Wetende dat het je maatje wordt voor heel wat jaren lang. In je achterhoofd wat je misschien moet opgeven omdat je toch veel voor zo’n kleintje moet zorgen. Maar vooral in je hoofd wat voor plezier ze je gaat geven.

Een enthousiaste fokster trots op haar kleine hondjes. De moederhond knuffelend tegen ons aan en de kleine al gauw slapend op die witte tegelvloer. Verliefd.. op slag.. De perfecte match leek gemaakt. En een week later mochten we haar dan ook ophalen.

In die week moest er heel wat geregeld worden. Huis hondproof, speeltjes, lekker plekje om te slapen, eten, puppycursus zoeken enz. enz.

De dag breekt aan, vol spanning in de auto naar ons kleine hondje. Bella gaat ze heten, want o wat is ze mooi. Terug in de auto, dat kleine bolletje op schoot. Beetje rondkijkend, angst, waar gaan we heen? Al snel diep in slaap op mijn voeten. Voor de auto is ze in ieder geval niet bang!

De weken vliegen voorbij. Ze groeit en groeit. Spelend in de tuin, haar lijf nog niet onder controle huppelt ze als een klein haasje door het gras. ’s Avonds valt ze in een diepe slaap aan onze voeten, knuffelend liggen we naast haar. En wanneer we naar bed gaan geven we haar beide nog een dikke kus, zeggen welterusten en gaat de kleine bench dicht.

Na een dag hoort ze erbij, niet meer weg te denken uit ons leven. Zo’n klein beestje, vol liefde, afhankelijk van jou, elke dag weer vrolijk als je haar uit de bench haalt, een stukje met haar gaat wandelen of haar blik wanneer je haar lekker kriebelt.

Na een paar weken wordt het toch tijd voor de andere zaken behalve een hele hoop plezier aan haar beleven. Zorgen dat ze naar je gaat luisteren, zindelijk worden en zo min mogelijk het huis sloopt. Er wordt van alles bedacht. Bench de deur uit want daar is ze op uit gekeken. Clickertraining, bergen koekjes in huis, schotten op de trap, aluminiumfolie op de bank.

Oftewel het hele huis verbouwen als je haar eventjes alleen thuis moet laten. Elke dag weer een verrassing hoe we het huis aantreffen. En toch, hoe erg ze het soms ook maakt, die blik, dat kwispelende staartje maakt dat je niet echt boos kan worden.

Opvoeden blijkt nog een hele klus. Elke avond braaf zonder wat te zeggen het kleine bolletje wol weer naar beneden brengen omdat ze nu toch echt niet meer bij ons in bed past. Niets zeggen wanneer ze weer haar behoefte in huis heeft gedaan, gelijk met haar gaan wandelen. Bijna doodknuffelen wanneer ze het goed heeft gedaan. De dag dat ze het huis heel heeft gehouden is aangekomen. Hemel in prijzen, knuffelen en een dikke beloning. Ze begrijpt het.. steeds meer dagen volgen dat ze alles heeft laten liggen. En ach die paar tafelkleedjes die ze dan af en toe uit de kast trekt is dan niets vergeleken met de zak waxinelichtjes dwars door de kamer, of de aluminiumfolie aan stukken gescheurd over het vloerkleed, of wat dacht je van het vloerkleed zelf. Iedere keer weet ze weer wat nieuws te ontdekken. Een aantal dingen blijven toch hardnekkig. Nog steeds de stoelen op de bank, zodat we niet elke dag de bank hoeven schoon te maken. En toch weet ze een hoekje te vinden dat ze even naar buiten kan kijken. De houtblokken blijven favoriet, net als de blaadjes van de plant. Maar naast dat is ze zo goed als genezen. Ze kan alleen blijven, valt diep in slaap en schrikt wakker wanneer ze de deur weer hoort.

Nu 9 maanden verder kennen we ons hondje door en door. Het groeiproces is ontzettend hard gegaan en we vragen ons af wanneer ze klaar zal zijn.

Haar blikken kennen we uit duizenden, haar gedreutel door de kamer wanneer ze toch wel nodig moet plassen. Haar plekjes waar ze zo lekker gekriebeld kan worden. Haar stokstaart zithouding. Haar manier van vragen om te komen spelen. Het op de rug liggen, wetende dat ze volop geniet van alles om haar heen. Het uitzwaaien en verwelkomen met haar neus tegen het raam. Het dolenthousiaste rennen door de bossen. Vier poten tegelijk de lucht in, bomen ontwijkend, duikelend over takken en bosjes. Ons kleine haasje is nog lang niet groot. Groot is ze wel, maar volwassenheid laat nog even op zich wachten. En hoe snel dit allemaal ook gaat. We genieten van elke dag, elke blik, elke vreemd beetje gedrag dat ze vertoond, elke stukgebeten afstandsbediening.

Zij hoort bij ons en wij horen bij haar.